Therapiepsycholoog
Netwerk van therapeuten
en psychologen
Therapiepsycholoog

Assertiviteit - forum lotgenoten


 

Lotgenoten assertiviteitsproblemen

Assertiviteitsproblemen? Ben je subassertief? Wil je assertiever worden?

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

 

Ontdek hier de verhalen van andere mensen met assertiviteitsproblemen en deel jouw eigen verhaal.

 


+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - Ik heb moeite met Nee zeggen

Ik heb moeite met "nee" zeggen. Als iemand mij wat vraagt, dan heb ik de neiging om altijd "ja" te zeggen, omdat ik de ander niet wil teleurstellen. Als ik incidenteel "nee" zeg, dan voel ik me schuldig.

Ik merk dat ik er niet blij van word als ik dat doe en het kost me veel energie. Ik ga proberen om vaker "nee" te zeggen, zonder me schuldig te voelen.


C.

9
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Wie stel je het meeste teleur als je 'ja' zegt terwijl je 'nee' bedoeld?


Moeite met 'nee' zeggen komt vaak voor bij mensen die niet zoveel zelfvertrouwen hebben. Als je je zelfvertrouwen vergroot kost 'nee' zeggen steeds minder moeite.


Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 2 - Oefenen met assertief zijn is belangrijk

Een jaar geleden ben ik een therapie gaan volgen omdat ik niet erg assertief was. Als ik assertief was, was ik doodsbang voor de reactie van de ander, bang dat de ander boos op mij zou worden, een rotopmerking zou maken of me uit zou lachen.

Ik oefen best veel en dat schijnt belangrijk te zijn. Maar ik dacht altijd dat ik niet hard genoeg was en dus harder moest worden. Maar zo lag het niet.

 

Ik besef steeds beter dat als een ander vervelend reageert dat dit meer over de ander zegt dan over mij en dat ik met zo’n reactie niets hoef. Dat lucht ontzettend op en heeft mijn zelfvertrouwen veel goed gedaan.


Anoniem

8
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 3 - Ik voel me vaak dat kleintje dat niets weet of kan

Ik ben het jongste kind uit een gezin van vier. Mijn ouders waren tamelijk streng, en waren zeer duidelijk in wat we moesten vinden en hoe we ons moesten gedragen. Ook voor mijn broer en zussen was ik altijd ‘het kleintje’, degene die het minst wist en snapte.

 

Nu ben ik volwassen, heb een goede baan en mijn eigen gezin, maar nog steeds voel ik me vaak ‘dat kleintje’ dat niets weet of kan. Ik zou heel graag leren meer mijn eigen mening te ontwikkelen én uit te dragen.


E.

5
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Beste E.


Er zijn veel terreinen waarop iemand zich kan ontwikkelen.


Iemand kan zich cognitief, maatschappelijk, sociaal en gedragsmatig heel goed ontwikkeld hebben maar op emotioneel en relationeel gebied niet of minder. Dat veroorzaakt dan dat men vaak in oude gevoelens van 'dat kleintje' terecht komt. Een goede therapeut kan u verder helpen


Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 4 - Ik ben assertiever geworden, maar niet iedereen kan daarmee omgaan.

Ik was altijd heel erg subassertief, zei altijd "ja" als iemand me iets vroeg, en was altijd "aardig".

Ik ben door therapie assertiever geworden, heb meer zelfvertrouwen gegeven, geef mijn grenzen aan en zeg dus ook wel eens "nee" op verzoeken.

Helaas reageert niet iedereen in mijn omgeving daar goed op. Niet iedereen kan er mee omgaan dat ik veranderd ben en assertiever geworden ben.


Anoniem

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dichtbij jezelf blijven is het beste wat je kan doen en geluk brengt.
En dat de ander dat minder goed uitkomt dat zij dan maar zo.
Dan komen de juiste mensen vanzelf op je pad.

B

Jouw reactie:



Verhaal 5 - Ik heb reuze moeite met nee zeggen

Ik heb reuze moeite met nee zeggen. Ik werk daardoor veel meer en veel harder dan dat ik zou moeten doen. iedere week heb ik weer teveel gewerkt. Mijn manager waardeert het dat ik me zo inzet voor het bedrijf en altijd de extra klussen op me neem.


Mijn vriendin klaagt echter dat ik er te weinig voor haar ben; en daar voel ik me dan weer rot over. Ik voel me trouwens ook rot als ik weer als laatste naar huis ga. Eigenlijk wil ik ook zonder schuldgevoel gewoon op tijd naar huis.

 

Ik ben nog op zoek naar een voor mij passende werkwijze zodat ik gewoon kan kiezen. Blijkbaar kan ik het niet alleen dus ga ik hulp inschakelen.


Anoniem

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Je ziet het probleem dat is de 1e stap in de richting.
Je manager zou dit ook kunnen bedenken.
Hij zou dit zelf niet doen andersom waarschijnlijk.
Zet je relatie op 1 en jezelf ontspanning is ook echt nodig!
Succes

B

Jouw reactie:



Verhaal 6 - Waarom vind ik de mening van anderen zo belangrijk?

Waarom vind ik de mening van anderen zo belangrijk?

Ik heb de neiging me aan te passen aan wat ik denk dat anderen willen. Sociaal wenselijk gedrag is dat. heel naar.

Ik wil graag gewoon zeggen als ik ergens geen zin in heb, zonder dat ik bang ben dat mensen met niet meer aardig vinden.

Hoe doe ik dat?


Anoniem

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Sociaal wenselijk gedrag komt voort uit onzekerheid en te kort aan zelfvertrouwen. De angst voor afwijzing ligt daaraan ten grondslag. Als je je zelfvertrouwen vergroot zal de angst afnemen.


Daarvoor heb je iemand nodig die je spiegelt en helpt om je vermijdingsstrategieën te herkennen en te doorbeken. Een therapeut of coach is daarbij onmisbaar.


Anoniem
Reactie:
Ik denk dat veel mensen dit probleem hebben, zelf had ik daar ook last van, wat mij heel goed heeft geholpen is te spiegelen.
Vind ik mensen die ik normaal prettig vind ineens niet meer aardig omdat zij wel voor zichzelf opkomen en iets weigeren?
Nee dus, en bovendien ik vind ook niet iedereen aardig dus waarom moet iedereen mij wel aardig vinden?

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 7 - Grenzen stellen schoonfamilie

Hallo allemaal,

Sinds ik een relatie kreeg met mijn man die achteraf gezien ook Autisme bleek te hebben,was het contact met mijn schoonfamilie heel erg stroef.

Weinig warmte of oprechte aandacht voor jou als persoon.
In het begin denk je nog dat het komt omdat je elkaar moet leren kennen maar later besef je dat er toch dingen niet helemaal pluis zijn.

In het begin van onze relatie viel het me op dat schoonmoeder eigenlijk alles regelde.
Als zij wilde dat je kwam dan moet je ook komen.
Zowel broer als zus kwamen nooit eens in opstand of zeiden gewoonweg Nee.
Toen mijn man voor zijn werk weg moest en hij iets moest verzetten
(was de eerste keer dat hij Nee zei) was haar reactie belachelijk.

Hij moest en zal komen en begon daarna nog te zorgen voor schuldgevoelens.
Wij moesten altijd voldoen aan alles maar hield totaal geen rekening met ons leven en onze grenzen.
Uiteindelijk is er op een duur ook ruzie ontstaan.
Maar schoonfamilie ziet eigen gedrag niet in. Alles ligt altijd aan andere mensen.
Zelfs ons huwelijk heeft ze verziekt. Ik heb om water bij de wijn te doen excuses aangeboden,zei weigerde en zei ik heb nooit ergens een aandeel in gehad.
Ik ben woedend weggelopen en mijn man(omdat die niet tegen conflicten kan met zijn moeder) heeft me jarenlang in de kou laten staan.
Nu heeft ze weer gedreigd met ongelukken die zouden gebeuren.. enkel en alleen omdat we voor onze eigen grenzen zijn opgekomen.
Na jaren ben ik woedend,ziendend zelf terwijl ik van nature een heel zachtaardig iemand ben.
Verjaardagen bijvoorbeeld wij moesten altijd haar kant op,maar die van mij wordt al jarenlang vergeten.
Mijn man krijgt 50 euro en alleen ik helemaal niets en dit jaar 15.
Met kleine steken onder water provoceert ze en na jarenlang ben ik het helemaal zat.

Het is ook nog eens de bom onder je relatie want mijn man(omdat die bang is voor zijn moeder) is altijd tussenin blijven staan.
Toen mijn man problemen had,gaf zijn moeder geen gehoor en ontkende zijn problemen.
Wij moeten altijd zorgzaam zijn naar haar toe maar andersom is er totaal geen enkele belangstelling.
Familie Barbeques waar mijn man niet heen wilt,zij zegt gewoon dat je moet komen al is het 4 uur rijden.

Nu wordt het zelfs zo erg dat ze gaat dreigen met zelfmoord als ze wordt geconfronteerd met haar eigen fouten.
Mijn vraag aan jullie is

Na meer dan 10 jaar geprobeerd te hebben met gesprekken om tot een oplossing te komen(maar ze wil totaal niet kijken naar eigen gedrag)
is het niet de tijd om op een duur gewoon het contact te verbreken?
Ook heeft ze niet alleen conflicten met ons maar met nog meer mensen.
Ik vrees dat wij niet de enige zijn met deze problemen.

Onze relatie en gezondheid lijdt onder het gedrag.
Ook hebben wij gesprekken gehad met een psycholoog die ook heeft aangegeven dat dit niet gezond is.
Nooit en ten nummer zal ze water bij de wijn doen of een klein beetje rekening met ons houden.
Nu wordt zelfs zijn eigen zus ingezet met verhalen die totaal niet kloppen.

Hopelijk hebben jullie wat tips..

Anoniem

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen




© Therapiepsycholoog - psychologen en therapeuten
| Disclaimer | Privacyverklaring | Reviews | Login | Aansluiten